Walk in my Dreams
Μεγάλωσα μέσα στην πόλη, σε ένα περιβάλλον όπου η φύση υπήρχε αποσπασματικά κυρίως ως ανάμνηση ή φευγαλέα εικόνα. Αυτή η έλλειψη εξελίχθηκε σε μια εσωτερική ανάγκη: να αναζητώ τη φύση μέσα από τη ζωγραφική, να την επαναφέρω στο παρόν μου σαν κάτι ονειρικό και πολύτιμο.
Στα έργα μου η φύση δεν αποδίδεται ρεαλιστικά. Eμφανίζεται όπως τη θυμάμαι ή όπως τη φαντάζομαι. Φύλλα, άνθη, φυτά και δέντρα μεταμορφώνονται σε τονικά πεδία, σε ατμόσφαιρες φωτός και σκιάς, λειτουργώντας σαν αποσπάσματα από όνειρα ή μνήμες που προσπαθώ να συγκρατήσω.
Ζωγραφίζω για να πλησιάσω κάτι που μου λείπει. Η πράξη γίνεται μια απόπειρα επανασύνδεσης με έναν κόσμο που θεωρώ απαραίτητο για τον άνθρωπο, έναν κόσμο που συχνά καταλαγιάζει μέσα μας όταν ζούμε στην αστική καθημερινότητα. Μέσα από την απώλεια μορφής και την ποιητική θόλωση των εικόνων, δημιουργώ τοπία που βρίσκονται στο όριο μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας: μικρές, εύθραυστες εκδοχές της φύσης όπως υπάρχει μέσα μου.
Ευσαπία
Εμπνευσμένο από την Ευσαπία, την πόλη των νεκρών από τις Αόρατες Πόλεις του Ίταλο Καλβίνο, το πρότζεκτ αποτελεί μια εικαστική διερεύνηση των διαφορετικών τρόπων με τους οποίους οι πολιτισμοί προσεγγίζουν τον θάνατο και αποχαιρετούν τους νεκρούς τους. Μέσα από την έρευνα γύρω από τις ταφικές τελετουργίες, την ταρίχευση και την προετοιμασία των νεκρών, τα έργα εξετάζουν το σώμα ως πεδίο τελετουργίας, φροντίδας και μεταμόρφωσης. Ανάμεσα στην απώλεια και τη μνήμη, το πένθος και τον εορτασμό, η σειρά αναζητά τους διαφορετικούς τρόπους με τους οποίους ο θάνατος αποκτά νόημα και η σχέση με τους νεκρούς συνεχίζεται μέσα από τις πρακτικές και τις τελετουργίες των ζωντανών.
Τραύμα, 2023
Το βλέμμα γίνεται έτσι ένας χώρος αποκάλυψης, αλλά και σιωπής. Μια στιγμή κατά την οποία κάτι βαθιά προσωπικό παραμένει αόρατο για τον θεατή, ενώ ταυτόχρονα γίνεται αισθητό. Το έργο δεν επιχειρεί να ερμηνεύσει ή να αποκαλύψει το τραύμα, αλλά να σταθεί απέναντί του. Μέσα από την άμεση επαφή με τα μάτια, ο θεατής έρχεται αντιμέτωπος με την ευάλωτη ανθρώπινη παρουσία και με το ερώτημα του τι μπορεί να αποκαλύψει ένα βλέμμα χωρίς ποτέ να μιλήσει.
Video & Mixed Media
Το Τραύμα είναι ένα οπτικοακουστικό έργο που εξερευνά τη σχέση ανάμεσα στο βλέμμα, τη μνήμη και το τραύμα. Κατά τη διάρκεια της καταγραφής, ζητήθηκε από τους συμμετέχοντες να κοιτάξουν απευθείας την κάμερα, ενώ ταυτόχρονα να φέρουν στη σκέψη τους το μεγαλύτερο τραύμα που έχουν βιώσει ,μια εμπειρία που τους έχει πληγώσει, σημαδέψει ή μεταμορφώσει. Η κάμερα παραμένει σταθερή απέναντι στο πρόσωπό τους, καταγράφοντας όχι την ιστορία του τραύματος, αλλά το ίχνος που αφήνει στο βλέμμα τη στιγμή που αυτό ανακαλείται.
Αποκτήστε ένα έργο
Για ερωτήσεις σχετικά με τη διαθεσιμότητα των έργων, ιδιωτικές προβολές ή συνεργασίες, επικοινωνήστε απευθείας με το εργαστήριο.